Γεννήθηκε στο Λισβόρι της Λέσβου το 1966. Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Πειραϊκού Συνδέσμου το 1987. Παρακολούθησε μαθήματα χορού για τρία χρόνια στη σχολή της Καίη Χόλντεν και παράλληλα σύγχρονο τραγούδι στο Εθνικό Ωδείο.

Από το 1985 έως σήμερα έχει συμμετάσχει στις παρακάτω θεατρικές παραστάσεις:

• ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΧΩΡΙΣ ΟΝΟΜΑ σκην. Γ. Κόκκινος,  (Γιάννης, Παράνομος) Λαϊκό Θέατρο Πειραιά 1985-6
• ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ, σκην. Ν. Διαμαντής, (Στυλίτης), 1989-90
• ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟ ΙΝΤΕΡΛΟΥΔΙΟ,  ΜΠΕΚΕΤ ΚΛΟΟΥΝ, σκην. Τ. Χαλματζή- Ν. Χατζηπαππάς, (Κλόουν) και παραστάσεις δρόμου, καλοκαίρι 1990
• Η ΜΕΓΑΛΗ ΜΑΓΕΙΑ σκην. Γ. Κακλέας, (Τζερβάζιο Πέννα), ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας, 1990-91
• Ο ΧΙΟΝΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ σκην. Θ. Μοσχόπουλος, (Ερνέστος, Τζερόνυμο),ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας, 1990-91
• Ο ΜΟΡΜΟΛΗΣ, σκην. Χ. Αποσπόρης,  (Ρίκυ), ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας, 1991-92
• ΑΠ΄ΤΟ ΣΜΥΡΝΑΙΙΚΟ ΣΤΟ ΡΕΜΠΕΤΙΚΟ, σκην. Α.Μπαμπούνης- Ε. Σπαθάρης,  (Κολλητήρι), μουσική παράσταση, ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας, 1991-92
• ΟΡΝΙΘΕΣ, σκην. Γ. Κακλέας, (Νομοθέτης), ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας, καλοκαίρι 1992
• ΕΙΡΗΝΗ σκην. Κ. Μπάκας, (Δούλος, Βουλευτής), ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας, καλοκαίρι 1993
• Η ΔΙΚΗ σκην. Π. Οικονομοπούλου, (Μπλοκ, Φοιτητής), Θέατρο Οδού Αντιοχείας, 1993-94
• Ο ΨΕΥΤΗΣ σκην. Γ. Καραχισαρίδης (Μπριγκέλα, Αμαξάς), ΔΗΠΕΘΕ Βέροιας, καλοκαίρι 1994
• ΟΔΥΣΣΕΒΑΧ, σκην. Π. Βασιλόπουλος, (Μαρούφ, Σαύρα), 1994-5, ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας
• ΦΑΥΣΤΑ, σκην. Ν. Αρμάος, (Πρόλογος, Υιός), 1994-5, ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας
• Ο ΦΙΛΑΡΓΥΡΟΣ σκην. Γ. Καραχισαρίδης, (Σαΐτας, Αστυνόμος), ΔΗΠΕΘΕ Βέροιας, καλοκαίρι 1995
• ΣΤΕΛΛΑ ΒΙΟΛΑΝΤΗ, σκην. Κ. Τσιάνος (Νταντής Βιολάντης), 1995-96, Θεσσαλικό Θέατρο
• ΕΙΧΕ ΔΥΟ ΠΙΣΤΟΛΙΑ ΜΕ ΜΑΤΙΑ ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΑ σκην. Δ. Έξαρχος, (Νευρολόγος, Αρντινέλλι, Μπιόντο ο Ξανθός), ΔΗΠΕΘΕ Βέροιας, καλοκαίρι 1996
• ΟΙ ΔΙΔΥΜΟΙ ΤΗΣ ΒΕΝΕΤΙΑΣ σκην. Γ. Μόρτζος, (Αρλεκίνο),  Θέατρο Γκλόρια, 1996-7
• ΣΦΗΚΕΣ σκην. Β. Βαφέας, (Σωσίας. Σκύλος ο Κυδαθηναίος), καλοκαίρι 1997
• ΤΟΤΕΝΦΛΟΣ σκην. Ε. Βασιλικιώτη, (Ιτάι), Θέατρο των Καιρών, 1997-8
• ΕΝΤΟΣ ΣΧΕΔΙΟΥ (;) σκην. Ε. Βασιλικιώτη, Σύγχρονα Νεοελληνικά θεατρικά στιγμιότυπα, (Ηλίας, Παραγωγός κ.α.), Θέατρο των Καιρών, 1998
• ΠΗΤΕΡ ΠΑΝ σκην. Χ. Κελαντώνης, (Νανά, Σλάιτλυ, Σμπη), Θέατρο Ριάλτο, 1998-99
• Ο ΒΑΣΙΛΙΚΟΣ σκην. Β. Θεοδωρόπουλος, Εθνικό Θέατρο, (Καποράλ Τράπολας), 1999-2000
• ΤΟΥ ΚΟΥΤΡΟΥΛΗ Ο ΓΑΜΟΣ σκην. Γ. Μόρτζος, (Στροβίλης), καλοκαίρι 2002
• ΓΛΥΚΟ ΠΟΥΛΙ ΤΗΣ ΝΙΟΤΗΣ σκην. Π. Ζούλιας, (Μπαντ), 2002-3, Θέατρο Χώρα
• ΖΩΡΖ ΝΤΑΝΤΕΝ σκην. Ε. Βασιλικιώτη, (Κολίνος), ΔΗΠΕΘΕ Βέροιας, καλοκαίρι 2003
• ΕΝΑ ΤΥΧΑΙΟ ΑΤΥΧΗΜΑ σκην. Σ. Ληναίος, (Αστυφύλακας), 2003-4, Θέατρο Άλφα
• ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΕΥΑΣ σκην. Γ. Λαζάνης- Γ. Μόρτζος, (Γάτος), 2004-5, Θέατρο Τέχνης
• ΠΡΟΣΔΕΘΕΙΤΕ ΑΠΟΓΕΙΩΝΟΜΑΣΤΕ σκην. Γ. Καλαντζόπουλος, (Αϊνστάιν), 2004-5,  Θέατρο Λαμπέτη
• Ο ΜΝΗΣΤΗΡ ΤΗΣ ΑΡΧΟΝΤΟΥΛΑΣ, σκην. Γ. Μόρτζος, (Πηδηκτούλης), καλοκαίρι 2006
• ΕΘΝΙΚΟΤΗΤΑ ΜΟΥ ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΟΥ ΑΝΕΜΟΥ σκην. Ε. Βασιλικιώτη, (Φυλακισμένος, Πλύστης, Εκτελεσμένος, Αμνησιακός, Μάγειρας), 2008, Θέατρο Πολιτεία
• ΜΕ ΜΑΕΣΤΡΟ ΚΑΙ ΑΚΡΟΒΑΤΕΣ σκην. Σ. Πάτροκλος, (Παππούς), Γυάλινο Μουσικό  Θέατρο, 2007-08
• ΣΑΜΙΑ σκην. Γ. Μόρτζος, (Παρμένοντας), Θέατρο Τέσσερις Εποχές, καλοκαίρι 2008
• ΚΑΝΤ σκην. Θ. Πελεγρίνης – Γ. Κώστας, (Παντελής), 2008-9, Μέγαρο Μουσικής Αθηνών
• ΔΟΝ ΚΙΧΩΤΗΣ σκην. Γ. Καραχισαρίδης, (Χοσέ μουλαράς, Κουρέας στο πανδοχείο, Κρατούμενος), ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης, καλοκαίρι 2009
• ΓΙΑ ΜΙΑ ΦΟΥΧΤΑ ΜΠΑΜΙΕΣ σκην. Κ. Φαρμασώνης (Λυκήτας), Θ. Πειραιώς 131, χειμώνας 2009-10-11
• ΚΙΡΚΕΓΚΩΡ σκην. Μ. Σορμαΐνης (πανδοχέας) Μέγαρο Μουσικής Αθηνών 2010-11
• ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ, ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ ΤΙΠΟΤΑ σκην. Στέφανος Ληναίος (Πεπίτο, Πατέρας), Δεύτερη Σκηνή Θεάτρου ΑΛΦΑ,  χειμώνας 2010-11

(Οι περισσότερες από τις παραπάνω παραστάσεις περιόδευσαν σε όλη την Ελλάδα.)

Κινηματογραφικές ταινίες:

• ΤΙ ΕΧΟΥΝ ΝΑ ΔΟΥΝ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ του Θ. Μαραγκού, 1984
• ΔΟΞΟΜΠΟΥΣ του Φ. Λαμπρινού, 1987
• ΔΕΞΙΟΤΕΡΑ ΤΗΣ ΔΕΞΙΑΣ του Ν. Αντωνάκου, 1989
• ΔΕΣΠΟΙΝΑ του Σ. Γκορίτσα, 1990
• Η ΑΥΛΗ ΜΕ ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ των Δίτσα, Σκρουμπέλου & Ζυρίνη, 1993
• ΑΠ΄ΤΟ ΧΙΟΝΙ του Σ. Γκορίτσα, 1993
• ΤΟΥ ΧΑΡΟΥ ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ του Κ. Χατζημιχαηλίδη (μικρού μήκους), 1996
• ΤΑ ΧΡΥΣΑ ΜΗΛΑ ΤΩΝ ΕΣΠΕΡΙΔΩΝ της Σ. Παπαχρήστου, 1997
• ΑΥΡΙΟ ΘΑ ΞΕΡΟΥΜΕ του Α. Θωμόπουλου, 1997
• ΚΑΘΕ ΣΑΒΒΑΤΟ του Β. Βαφέα, 1998
• ΤΥΡΚΟΥΑΖ της Μ. Νικολαΐδου (μικρού μήκους), 1998
• ΑΛΙΟΣΑ του Θ. Σκρουμπέλου, 1999
• ΟΔΟΣ ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ της Β. Σασάλου (μικρού μήκους), 2000
• ΡΟΖ ΟΛΟΤΑΧΩΣ του Δ. Γιατζουζάκη, 2000
• ΔΥΣΚΟΛΟΙ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ: Ο ΜΠΑΜΠΑΣ ΜΟΥ της Π. Παναγιωτοπούλου, 2001
• ΝΑ Μ΄ΑΓΑΠΑΣ του Α. Θωμόπουλου, 2003
• ΙΣΟΒΙΤΕΣ του Θ. Μαραγκού, 2008.

Στην τηλεόραση:

• ΤΟΥ ΚΟΥΤΙΟΥ ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ
• ΒΕΓΓΑΛΙΚΑ
• Η ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΕΝΟΣ ΕΘΝΟΥΣ
• ΤΟ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΜΑΣ ΤΜΗΜΑ
• ΟΙ ΝΕΟΕΛΛΗΝΕΣ
• ΦΡΟΝΙΜΑ ΠΑΤΕΡΑ
• ΠΕΡΑ ΑΠ΄ΤΟΝ ΟΡΙΖΟΝΤΑ
• ΣΕΛΙΔΕΣ ΜΕ ΘΕΑ
• ΜΗ ΦΟΒΑΣΑΙ ΤΗ ΦΩΤΙΑ
• ΕΙΚΟΝΕΣ
• ΤΟ ΑΡΩΜΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ
• Η ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΑ ΤΟΥ ΑΙΜΑΤΟΣ
• ΥΠΕΡΑΝΩ ΟΛΩΝ Η ΠΑΤΡΙΣ
• ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ
• ΑΡΩΜΑ ΓΥΝΑΙΚΑΣ
• ΣΚΙΕΣ ΣΤΟ ΠΕΡΙΣΤΥΛΙΟ
• ΓΙΑ ΜΙΑ ΘΕΣΗ ΣΤΟΝ ΗΛΙΟ
• ΑΝ ΘΥΜΗΘΕΙΣ Τ΄ΟΝΕΙΡΟ ΜΟΥ
• 7 ΘΑΝΑΣΙΜΕΣ ΠΕΘΕΡΕΣ
• ΞΕΧΑΣΕ ΜΕ
• ΣΝΑΚ (4Χ4)
• ΗΡΘΕ ΚΙ ΕΔΕΣΕ
• ΕΝΤΙΜΟΤΑΤΟΙ ΚΕΡΑΤΑΔΕΣ
• ΑΣΤΥΝΟΜΟΣ ΜΠΕΚΑΣ
• ΑΝ Μ΄ΑΓΑΠΑΣ
• ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟ ΝΟΜΟ
• ΓΙΟΥΓΚΕΡΜΑΝ
• ΧΡΥΣΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ
• Μ+Μ

Έχει δανείσει τη φωνή του σε σειρές κινουμένων σχεδίων. Έχει επίσης συμμετάσχει σε τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές διαφημίσεις.

ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΑΛΦΑ TOΝ ΟΚΤΩΒΡΗ

Στη Δεύτερη Σκηνή του Θεάτρου ΑΛΦΑ, ο Στέφανος Ληναίος, η Έλλη Φωτίου, ο Τρύφων Παπουτσής, ο Θοδωρής Προκοπίου, η Μαρία Βλάχου, ο Θανάσης Μπριάνας, θα ερμηνεύουν κάθε Δευτέρα και Τρίτη, την επίκαιρη, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, κοινωνική σάτιρα του Νομπελίστα Ντάριο Φο: «Δεν πληρώνω…δεν πληρώνω».
Το έργο έχει παρουσιαστεί από το Στέφανο Ληναίο και την Έλλη Φωτίου σε χίλιες διακόσιες παραστάσεις, στην Αθήνα και σε ολόκληρη την Ελλάδα: το 1979-81, το 1991 και το 2000.-

Αναδημοσίευση από τα

http://resaltomag.gr/

http://press-gr.blogspot.com

Τον σκηνοθέτη Θόδωρο Μαραγκό τον γνωρίζουμε καλά και από το παρελθόν. Έχει δώσει μερικές δυνατές ταινίες καταγγελίας (”Μάθε παιδί μου γράμματα“, Black Mπέεε κ.ά.) ή κοινωνικές σάτιρες. Είναι φορτισμένος ιδεολογικά και είναι λογικό να τον ενοχλεί η έκπτωση της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας. Επιλέγει να τη δει ως καρικατούρα και μας καλεί να αποστασιοποιηθούμε από ό,τι συμβαίνει δίπλα μας, καθώς αυτά που βλέπουμε να γίνονται είναι εξόχως κωμικά, γελοία, ανόητα και σουρεαλιστικά. Μιλάμε δηλαδή για μια γυψωμένη κοινωνία, γεμάτη στρεβλώσεις, γραφειοκρατία, αναξιοπιστία, αγωγό ταλαιπωρίας.

 

Οι “Ισοβίτες“ λοιπόν δίνουν μια κουτουλιά και ξεκοιλιάζουν όλον αυτόν τον σοβαροφανή τραγέλαφο.

Στους νυχτερινούς ταξιδιάρηδες ανήκει ο Πάνος, ο οποίος οδηγεί το φορτηγό του σε μακρινούς δρόμους. Αναζητώντας την ελευθερία του, απολαμβάνει τα δώρα, που του προσφέρει η διαδρομή. Στην κοινωνία, όμως, υπάρχει και κάποιος που ακούει στο όνομα «Λοχαγός», ο οποίος έχει αγανακτήσει για το χάλι της σημερινής ζωής. Αποφασίζει να κλειστεί στη φυλακή ως εθελοντής ισοβίτης, γιατί πιστεύει ότι είναι καλύτερα μέσα παρά έξω. Όταν οι δυο τους συναντιούνται στη φυλακή, επιχειρούν να λύσουν τις φιλοσοφικές τους διαφορές, και μετατρέπουν το κελί που μοιράζονται σε ρινγκ.

Ο σκηνοθέτης μέσα από τη σχέση των δύο αυτών φυλακισμένων με διαφορετική αντίληψη για τη ζωή, προσπαθεί να ερμηνεύσει τη λέξη ελευθερία, τονίζοντας παράλληλα την αξία που προσδίδει ο κάθε άνθρωπος σε αυτή. Ο πρώτος την έχει ανάγκη και την επιθυμεί διακαώς, ο δεύτερος θεωρεί ότι η πραγματική ζωή είναι εκεί που βρίσκεται και δε θέλει με τίποτα να την αποχωριστεί.

Αισιόδοξος και με αστείρευτο χιούμορ, ο Θόδωρος Μαραγκός, κάνει μια ενδιαφέρουσα ανθρώπινη ταινία, έξυπνη και διασκεδαστική, με φιλοσοφική διάθεση, όπως το συνηθίζει στις περισσότερες ταινίες του. Οι «Ισοβίτες» διαθέτουν ρυθμό, καλή μουσική και δύο απολαυστικούς πρωταγωνιστές: τον Τάκη Σπυριδάκη και τον Βαγγέλη Μουρίκη.

 

 

Ριζοσπάστης, Παρασκευή 27 Νοέμβρη 2009

 

του  ΘΑΝΑΣΗ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ

 

Ο Ευγ. Τριβιζάς με τα ζώα, και ιδιαίτερα με τους λύκους, έχει μια ιδιαίτερη σχέση και εκφράζεται, συγγραφικά, με πλέρια ευαισθησία2. Και στο παρόν έργο πρωταγωνιστές είναι δύο απελπισμένοι λύκοι, ο Λυκούργος και ο Λυκήτας, οι οποίοι προσπαθώντας να επιβιώσουν καταφεύγουν «στην παρθένα ζούγκλα των ανθρώπων»…!, αντικαθιστούν έναν κτηνίατρο και μια νοσοκόμα, προσπαθώντας να βρουν φαγητό και μέσα από δυσκολίες, απρόοπτα και αγχωτικές καταστάσεις… καταλήγουν ως λυκόσκυλα, πλέον, σ’ ένα χωράφι με μπάμιες.

Το παιδί/θεατής διασκεδάζει αφάνταστα με τις περιπέτειες των λύκων, με τα κωμικά επεισόδια του μύθου, με τους ήρωες που μπαινοβγαίνουν στο κτηνιατρείο, με διάφορα ζώα ψεύτικα ή αυτά που υποδύονται ηθοποιοί (η ενδυμασία του λαγωνικού Εμοβόρ είναι υπέροχη, επίσης της αμίλητης παπαγαλίνας μέσα στο κλουβί της, του κατσικιού, του τυφλοπόντικα και προπαντός των λύκων, με θαυμάσιες μουσούδες) κ.ο.κ. Ο δραματουργός θέτει για μια ακόμη φορά τα οικολογικά προβλήματα του πλανήτη μας3, για προβληματισμό και συζήτηση4, ελπίζοντας στην κινητοποίηση παιδιών και γονιών για την επίλυσή τους. Αν και το κείμενο και η τέχνη, γενικότερα, δεν μπορεί να δώσει πολιτική λύση, ωστόσο ο προβληματισμένος γονιός και εκπαιδευτικός οφείλει, κατά τη γνώμη μου, τα ερεθίσματα του παιδιού από την παράσταση να τα συζητήσει μαζί του και κατά τις ώρες των διαδηλώσεων για το περιβάλλον. Διότι, αν η τέχνη δε συνδεθεί με τη ζωή, αποτελεί κενό γράμμα και μη πρακτικά χρήσιμη, κοινωνικά παιδαγωγική πρόθεση. Από την παράσταση «Μια φούχτα μπάμιες» Το έργο εμπεριέχει, εκτός από τις κωμικές καταστάσεις, και αρκετές «ιλαροτραγικές», κατά τον Τριβιζά, καταστάσεις, όπως: Τον άνισο και άδικο αγώνα για την επιβίωση, την επιφυλακτικότητα των παιδιών και την αντίσταση σε ενδεχομένως επικίνδυνες κοινωνικές εξελίξεις, τον αναπόφευκτο τελικά συμβιβασμό που φέρνει την απώλεια της ελευθερίας, κλπ.

Αξιοθαύμαστα είναι τα σκηνοθετικά και σκηνογραφικά ευρήματα, καθώς και οι φευγαλέες σκιές των ηρώων (η κυρία με το χρυσόψαρο, ο Γοργοντζόλας με τον τυφλοπόντικα, ο κτηνίατρος με τη νοσοκόμα, ο κυνηγός με το λαγωνικό, ο τσέλιγκας με το κατσικάκι), που δίνουν έναν αισθητικό τόνο από την παράδοσή μας. Σημειώνω, επίσης, ότι η σκηνή, όπου παίζουν ο τσέλιγκας και ο κτηνίατρος, θυμίζει σκηνή με τους ήρωες του Θεάτρου σκιών μπαρμπα – Γιώργο και Καραγκιόζη, αντίστοιχα. Η σατιρική διάθεση κοινωνικών καταστάσεων είναι διάχυτη στο έργο και στη σκηνή. Τη σκηνοθεσία έκανε με επιτυχία ο Κώστας Ν. Φαρμασώνης, ο οποίος έχει ειδικευτεί πάνω στο θεατρικό έργο του Τριβιζά, αφού έχει ανεβάσει πολλά έργα του στο παρελθόν, και συνεχίζει. Ολοι οι άλλοι συντελεστές της παράστασης κινούνται στο ίδιο θετικό αισθητικά κλίμα: Τα σκηνικά είναι της Λέας Κούση, τα κοστούμια της Τζωρτζίνας Κωστοπούλου, η μουσική του Πλάτωνα Ανδριτσάκη, η χορογραφία της Εφης Καρακώστα και τους ρόλους απέδωσαν με υποκριτική δεινότητα οι: Νίκος Γκεσούλης (Λυκούργος) και Θοδωρής Προκοπίου (Λυκήτας) (Από τις λιγοστές φορές, που στις παραστάσεις για παιδιά οι θεατές δε βλέπουν καθόλου το πρόσωπο των ηθοποιών, λόγω μάσκας. Οι δυο ηθοποιοί έπαιξαν με την ψυχή τους και με ιδιαίτερη ικανότητα). Ξεχώρισαν: Σουζάνα Βαρτάνη (Κοκκινοσκουφίτσα, αδερφή Ευλαμπία, παπαγαλίνα Χαβάγια), Δημ. Αντωνιάδης (κτηνίατρος Κλεομένης Κολάψους, τσέλιγκας), Μαρία Καμακάρη (η κυρία με το χρυσόψαρο Ούγια Μπετούγια, ένα ζωηρό κατσικάκι, η οποία διαθέτει καταπληκτικές τραγουδιστικές ικανότητες), Αντ. Χατζής (ο κύριος με τον τυφλοπόντικα, Αγαμέμνων Μπισμπίκης-Γοργοντζόλας, το άγριο λαγωνικό, Εμοβόρ), Λεων. Αργυρόπουλος (ο τυφλοπόντικας, Φανούρης, ο ναύτης με την παπαγαλίνα), Κώστας Αυλωνίτης και ο Γιώργος Σουξές (παίζουν εναλλάξ: ο φύλακας του ζωολογικού κήπου, Μπάμπης Μπαρμπούτσαλος, ο κυνηγός με το λαγωνικό, Σμπάρος Χατζημπαρούτης).

 

 ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, ΠΕΜΠΤΗ 3 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2009

του  ΓΙΩΡΓΟΥ  ΒΙΔΑΛΗ

 

“Η… ΛΟΡΔΑ ΤΩΝ ΛΥΚΩΝ”

Δύο λύκοι περιθωριακοί, που τους κόβει λόρδα, συναντούν την Κοκκινοσκουφίτσα στο δάσος, αλλά αυτή γνωρίζει… πολεμικές τέχνες και παίρνουν δρόμο.

Κάνοντας διάφορα μεταμφιεστικά τεχνάσματα για να βρουν φρέσκια κρεατοτροφή στην πόλη την πατάνε συνεχώς κινδυνεύοντας να γίνουν… φυτοφάγοι.

Το πρεσάρισμα της φύσης, ο εκτοπισμός των άγριων ζώων, το μάντρωμα, η εξημέρωσή τους στο όνομα της ορθότητας και της τεχνολογίας του ανθρώπινου «πολιτισμού» περνάνε μέσα από τη χιουμοριστική και την ευαισθητοποιημένη γραφή του Ευγένιου Τριβιζά στο καινούργιο του έργο «Για μια χούφτα μπάμιες» στο θέατρο «Πειραιώς 131».

Παράσταση λεπτοδουλεμένη και ευφάνταστη για μικρούς και μεγάλους, σε σκηνοθεσία του έμπειρου Κώστα Φαρμασώνη, που ξετυλίγει δεξιοτεχνικά και μ’ αρκετά γκαγκ τις περιπέτειες δύο γκαντέμηδων και ξεπεσμένων λύκων, του Λυκούργου και του Λυκήτα. Φορώντας τα ρούχα ενός κτηνίατρου και της βοηθού του που φεύγουν ταξίδι, οι δύο ταλαίπωροι λύκοι πέφτουν σε συνεχείς γκάφες στο κτηνιατρείο προσπαθώντας να τσιμπήσουν κανένα «μεζεδάκι» από ασθενή ζωάκια που φέρνουν διάφοροι ιδιοκτήτες τους.

Ωραίες φιγούρες, που θυμίζουν παλιά κινηματογραφικά «μίκι μάους», οι Νίκος Γκεσούλης, Θοδωρής Προκοπίου ως πεινασμένοι και γκαφατζήδες λύκοι με τις μάσκες και προβιές τους. Πλάι τους αντάξιοι συμπαραστάτες καρτουνίστικης αναλογίας οι: Σουζάνα Βαρτάνη (δροσερή Κοκκινοσκουφίτσα, αθώα νοσοκόμα, σιωπηλή παπαγαλίνα), Μαρία Καμακάρη (καλλικέλαδη κυρία με το χρυσόψαρο αλλά και… βουβό κατσικάκι), Δημήτρης Αντωνιάδης (αφηρημένος κτηνίατρος αλλά και βλαχο-τσέλιγκας). Σε διάφορους ταιριαστούς ρόλους και οι Αντώνης Χαντζής, Λεωνίδας Αργυρόπουλος, Κώστας Αυλωνίτης, Γιώργος Σουξές.

Κοστούμια περίτεχνης απλότητας (Τζωρτζίνα Κωστοπούλου), λειτουργικό σκηνικό (Λέα Κούση), νόστιμη μουσική και τραγούδια (Πλάτων Ανδριτσάκης), ντελικάτη χορογραφία (Εφη Καρακώστα), πετυχημένες μάσκες (Γιώργος Φερέτος, Αντώνης Λάριος) συμπληρώνουν επιτυχώς το «παζλ» της παράστασης, που αφήνει στο τέλος αιωρούμενο το ερώτημα αν οι λύκοι θ’ακολουθήσουν το ένστικτό τους ή θ’ αποκτήσουν… φαστφουντάδικα γούστα.

 

Tο αριστούργημα του Μιγκέλ Θερβάντες, «Δον Κιχώτης» θα παρουσιάσει το Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Κοζάνης σε διασκευή-σκηνοθεσία Γιάννη Καραχισαρίδη, με τον Γιώργο Κιμούλη στο ρόλο του Δον Κιχώτη και τον Δημήτρη Πιατά στο ρόλο του Σάντσο.

Η πρεμιέρα θα δοθεί στην Κοζάνη το Σάββατο 20 Ιουνίου και στη συνέχεια θα περιοδεύσει σε όλα τα μεγάλα φεστιβάλ της Ελλάδας και της Κύπρου. Η παράσταση είναι ενταγμένη στο πρόγραμμα του Φεστιβάλ Αθηνών και θα παρουσιαστεί στο Ηρώδειο την Κυριακή 28 Ιουνίου.

Έχοντας καταξιωθεί σαν ένα έργο βαθιά ουμανιστικό και συνάμα πολυδιάστατο, ο «Δον Κιχώτης», αποτελεί μια πολύτιμη παρακαταθήκη της παγκόσμιας λογοτεχνίας που καταπιάνεται με το θέμα της αυταπάτης, είτε αυτή λέγεται προσωπική είτε συλλογική, αλλά και της αιώνιας διαμάχης ανάμεσα στη φαντασία και τη λογική. Ένα έργο αλληγορικό, αντισυμβατικό, πολλαπλών προσεγγίσεων, που μας ταξιδεύει στη διάσταση του ανθρωπισμού, της αρετής, της γενναιότητας, της υπερβατικής λύτρωσης, των οραματισμών και των υψηλών φρονημάτων, αλλά και της αποτυχίας ως ανθρώπινο χαρακτηριστικό, ενώ την ίδια στιγμή μας μαθαίνει πως η αποτυχία αποτελεί ένα ουσιώδες συστατικό, ένα χρήσιμο εργαλείο για την οικοδόμηση του μέλλοντος, τόσο του ατομικού όσο και γενικότερα αυτού που αποκαλούμε κόσμο και μας περιβάλλει. Ένα έργο μεστό, μεγαλειώδες, που ισορροπεί ανάμεσα στο τραγικό και το κωμικό, στη συγκίνηση και στο γέλιο, αποτυπώνοντας με τρόπο γλαφυρό την πραγματική εικόνα του ήρωα του: του παντοτινού ονειροπόλου Δον Κιχότε Ντε Λα Μάντσα! Ενός ανθρώπου, δηλαδή, που κινείται έξω από την κοινή λογική, που είναι έτοιμος να πάει εκεί όπου οι γενναίοι δεν τόλμησαν ποτέ, που δεν σταματάει να προσπαθεί ακόμη κι όταν η κόπωση έχει κατακλύσει την ψυχή του και το σώμα του.

 

Συντελεστές:
Διασκευή – σκηνοθεσία : Γιάννης Καραχισαρίδης
Σκηνικά : Πάβελ Ντομπρίσκι
Κοστούμια : Γιάννης Μετζικώφ
Σύνθεση τραγουδιών : Θάνος Μικρούτσικος
Στίχοι : Αγαθή Δημητρούκα
Επιμέλεια κίνησης : Σεσίλ Μικρούτσικου
Φωτισμοί : Παναγιώτης Μανούσης
Συνεργάτης σκηνογράφου : Σοφία Παντουβάκη
Βοηθός σκηνοθέτη : Χρήστος Ασλανίδης
Βοηθός ενδυματολόγου : Ιωάννα Στεφανοπούλου

 

Πρωταγωνιστούν:
Δον Κιχώτης : Γιώργος Κιμούλης
Σάντσο : Δημήτρης Πιατάς
Δουλτσινέα : Κλειώ – Δανάη Οθωναίου

Παίζουν επίσης:
Γιώργος Ζιόβας, Ισίδωρος Σταμούλης, Θοδωρής Προκοπίου, Γιώργος Γιαννόπουλος, Σταυρούλα Σπυρίδωνος, Βασίλης Πουλάκος, Μαρία Παπαγιαννάκη, Μιχάλης Σάκκουλης, Γιάννης Μυλωνάς

Η παράσταση ανήκει στο επίσημο πρόγραμμα του Φεστιβάλ Αθηνών και θα παρουσιαστεί στο Ηρώδειο την Κυριακή 28 Ιουνίου.

 

Μικρές σπαρακτικές εικόνες

«Μα θέλω να περάσω τα σύνορα. Έφυγα να γλυτώσω από τον πόλεμο (…). Η πατρίδα μου δεν υπάρχει πια. Κόπηκε σε δύο, σε τρεις, σε τέσσερις, σε πολλές πατρίδες που πολεμάνε μεταξύ τους. Θέλω να περάσω αυτά τα σύνορα, γιατί δεν ανήκω πια σε καμιά από τις καινούργιες πατρίδες που ξεπήδησαν από τα σπλάχνα της παλιάς, μεγάλης πατρίδας μου».

Τι είναι το έργο του Ματέι Βίσνιεκ, «Εθνικότητά μου, το χρώμα του ανέμου», που ανεβαίνει από την καλλιτεχνική εταιρία «Αλεξάνδρεια» στο θέατρο «Πολιτεία»; Μια σύνθεση από εικόνες, οι οποίες μέσα από τον σπαραγμό και τον τρόμο που γεννά το παράλογο της καθεστηκυίας τάξης, υπονομεύει το οικοδόμημά της. Λόγος τρυφερός και ποιητικός, άλλοτε σουρεαλιστικός και χιουμοριστικός, έχοντας, όμως, πάντοτε στο επίκεντρό του τον άνθρωπο και την καθημερινή του τραγωδία σε όλα τα πλάτη και τα μήκη του κόσμου. Η Έρση Βασιλικιώτη, η οποία ανέλαβε τη σκηνοθεσία του έργου, συνέλαβε σε όλη την έκταση το πνεύμα και την υπονομευτική, αναρχίζουσα διάθεση του συγγραφέα. Με συνεχή κίνηση – δράση, κρατάει ένα σφιχτό ρυθμό στο έργο, το οποίο κυλά σαν γάργαρο νερό, ώστε ο θεατής να απολαμβάνει μία παράσταση η οποία δε δείχνει να «κολλάει» πουθενά. Οι ηθοποιοί διεκπεραιώνουν με άνεση –αποτέλεσμα, όχι μόνον ταλέντου, αλλά και σκληρής κι επίμονης δουλειάς- τους διαφορετικούς τους ρόλους. Κανείς κομπασμός, μόνο μια αυστηρή κι απόλυτα ελεγχόμενη λιτότητα, τόσο στη σκηνοθεσία, όσο και στις ερμηνείες, αλλά και στα σκηνικά σε ένα έργο που υποστηρίζει με συνέπεια το θαυμάσιο κείμενο του Βίσνιεκ.
Ο Ματέι Βίσνιεκ, γεννήθηκε στο Ρανταούτς της Ρουμανίας το 1956. Ποιητής και θεατρικός συγγραφέας, δεν κατάφερε να ανεβάσει ούτε ένα έργο του στη Ρουμανία, εξαιτίας της σταλινικής λογοκρισίας. Το 1987 έφυγε στη Γαλλία, όπου ζήτησε πολιτικό άσυλο, κι από τότε τα έργα του άρχισαν να παίζονται σε ολόκληρο τον κόσμο. Για πρώτη φορά παίχτηκε στην Ελλάδα, πριν από έναν χρόνο, το έργο του «Η λέξη πρόοδος στο στόμα της μητέρας μου ηχούσε πολύ φάλτσα», από την Πειραματική Σκηνή της Τέχνης, στη Θεσσαλονίκη, σε μετάφραση και σκηνοθεσία της Έρσης Βασιλικιώτη.

Η ταυτότητα της παράστασης
Μετάφραση – Σκηνοθεσία: Έρση Βασιλικιώτη

Σκηνικά – Κοστούμια: Ανθή Σοφοκλέους

Σκηνοθεσία βίντεο:  Μαρία Λεωνίδα

Γραφικά: GRIMSON Advertising

Βοηθός σκηνοθέτης: Νίκος Γκεσούλης

Φωτισμοί: Δημήτρης Τσιούμας

Μουσική επιμέλεια: Τάνια Βασιλικιώτη

Εικαστικά: Γιάννης Λέκκος

Κατασκευή σκηνικού: Κώστας Αβραμιώτης

Ηθοποιοί: Βασίλης Βλάχος, Νίκος Γκεσούλης, Γιάννης Γλυμακόπουλος, Θοδωρής Προκοπίου, Μαρία Κοσκινά, Γιώργος Μελισσάρης,  Μάρκος Στεφάνου

H «Σαμία» του Μενάνδρου με πρωταγωνιστές τους Γιάννη Μόρτζο και Νίκο Βερλέκη και μουσική Διονύση Τσακνή εκανε πρεμιέρα την Παρασκευή 4 Ιουλίου 2008 στο θέατρο ΑΜΑΛΙΕΙΟΝ στο Μαρούσι ενώ θα ακολουθήσει περιοδεία σε όλη την Ελλάδα.

 

Η σκηνοθεσία είναι του Γιάννη Μόρτζου. Παίρνουν μέρος επίσης, στο ρόλο της Σαμίας η Γιούλη Ζήκου, ο Σπύρος Μπιμπίλας, ο Τάσος Πολυχρονόπουλος, ο Θοδωρής Προκοπίου και η Ανδρομάχη Παπαδοπούλου που είναι και βοηθός σκηνοθέτη. Τα σκηνικά, κοστούμια είναι της Λαμπρινής Καρδαρά, τις χοροχραφίες έχει κάνει η Καίη Χόλντεν και την δραματουργική επεξεργασία η Ελένη-Γεωργία Ζήκου. Την μετάφραση, την διασκευή στην σημερινή πραγματικότητα και την συμπλήρωση του σωζομένου έργου με στίχο εχει κάνει ο δημοσιογράφος-συγγραφέας Πάνος Τσίρος. Το έργο έχει ντυθεί μουσικά με νησιώτικα τραγούδια και πολλά άλλα καινούργια που έχει μελοποιήσει μοναδικά ο Διονύσης Τσακνής. Γενικά πρόκειται για μια παράσταση-πανηγύρι που δραματουργικά εχει στοιχεία από τον Καραγκιόζη, μουσικά τον θησαυρό της δημοτικής μας μουσικής και σαν…δώρο την πρόσκληση στον γάμο της Σαμίας όπου όλοι μαζί θα διασκεδάσουμε και θα χορέψουμε μαζί με τον Θίασο.

ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ

Πριν από αρκετά χρόνια είχα επιχειρήσει με τη συνεργασία του φίλου μου Δημοσιογράφου – Μεταφραστή Πάνου Τσίρου να παρουσιάσω στο θεατρόφιλο κοινό της χώρας την «ΣΑΜΙΑ» του Μένανδρου. Τα προηγούμενα χρόνια είτε με το θέατρο Τέχνης και το δάσκαλό μου Κάρολο Κουν, είτε μόνος μου , είχα ασχοληθεί με τον αξεπέραστο Αριστοφάνη και μου είχε μείνει «απωθημένο» να παρουσιάσω Μένανδρο.Για διάφορους λόγους τότε (1989) η προσπάθεια αυτή έμεινε ανεφάρμοστη. Φέτος το καλοκαίρι όμως αποφάσισα την παλιά μου αυτή επιθυμία να την πραγματοποιήσω.Ο αγαπητός φίλος Πάνος Τσίρος πάλι κοντά μου με μια νέα Μετάφραση- Ελέυθερη Διασκευή πιο σύγχρονη και πιπεράτη έδειξε ενθουσιασμένος με τη νέα μου απόφαση και η συνεργασία μας έδεσε από την πρώτη στιγμή. Ο επίσης εκλεκτός φίλος και δημιουργός – Μουσικός παλιός συνεργάτης Διονύσης Τσακνής ενθουσιώδης όπως πάντα, μπήκε κι αυτός στην Ομάδα. Η αγαπημένη μου Λαμπρινή Καρδαρά με ζήλο και έμπνευση ανέλαβε το Σκηνικό Διάκοσμο και τα Ενδυματολογικά. Έχει μπει κι αυτή από χρόνια στο στενό κύκλο των συνεργατών μου.Η ευγενική και με πλούσια φαντασία Καίη Χόλντεν πάλι κοντά μου Χορογράφος Μοναδική.
Πάντα η Γιούλη Ζήκου αναλαμβάνει πέρα από τη συμμετοχή της ως Πρωταγωνίστρια-Ηθοποιός τη Δραματουργική Επεξεργασία-Ανάλυση του έργου που πρόκειται να παρουσιάσω και δίνει τη δική της σφραγίδα.
Τέλος με ένα εκλεκτό Επιτελείο Ηθοποιών φίλων στενών και συνεργατών μου από χρόνια η «Ομάδα» έσφιξε και πιστεύω ότι το αποτέλεσμα θα ικανοποιήσει.Ευχαριστώ το Νίκο Βερλέκη συνεργάτη και συμπρωταγωνιστή μου. Τον Τάσο Πολυχρονόπουλο, το Σπύρο Μπιμπίλα, τον Θοδωρή Προκοπίου και φυσικά την εκλεκτή μου φίλη και μαθήτρια Ανδρομάχη Παπαδοπούλου που συμμετέχει και ως ηθοποιός αλλά και ως Βοηθός μου.
Η προσπάθειά μου να ζωντανέψω τη «Σαμία» κρατήθηκε σε δυο αρχές. Πρώτα στην πιστότητα του κειμένου και δεύτερον στην αποφυγή να μιμηθούμε το συγγραφικό λόγο ή να φτιάξουμε ένα χαλαρό σκελετό στο κείμενο που λείπει. Έτσι λοιπόν είχαμε τη δυνατότητα να παίξουμε ελεύθερα, να τραγουδήσουμε και να χορέψουμε σαν Ηθοποιοί που με τα μέσα που διαθέτουμε να διασκεδάσουμε το κοινό μας. Στηριχτήκαμε στη Μουσική-Δημοτική παράδοση και χρησιμοποιούμε ερμηνευτικά και αισθητικά στοιχεία της Λαϊκής Κωμωδίας, της Φάρσας και του Καραγκιόζη.

Γιάννης Μόρτζος

ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΓΙΑ ΤΗ «ΣΑΜΙΑ» ΤΟΥ ΜΕΝΑΝΔΡΟΥ

Ο Μένανδρος γεννήθηκε στην Κηφισιά το 342 π.Χ. από εύπορη οικογένεια. Η πρώτη του κωμωδία παρουσιάστηκε το 322 π.Χ. και ως το θάνατό του το 292 π.Χ. ο Μένανδρος γράφει περίπου εκατό (100) έργα και αναδεικνύεται ο σπουδαιότερος εκπρόσωπος της Νέας Κωμωδίας.
Τα θέματα του καινούργιου αυτού θεατρικού είδους που εξελίχθηκε από την κωμωδία του Αριστοφάνη είναι απλά. Ιστορίες καθημερινές, περίπλοκες, όπου σχεδόν πάντα ως κεντρικό πυρήνα έχουν τον έρωτα, εμπόδια, ίντριγκες, έκθετα μωρά, αναγνωρίσεις, παντρειές, εταίρες, πονηροί δούλοι, φλύαροι και κουτσομπόληδες μάγειροι, νέοι ευγενικοί, επιπόλαια κορίτσια και γέροι γκρινιάρηδες είναι ο κόσμος της Νέας Κωμωδίας του Μένανδρου. Οι ήρωές του είναι στο βάθος καλόκαρδοι με ήθος και ευγένεια ψυχής. Την εποχή που γράφει ο Μένανδρος πραγματοποιείται η κοσμοκρατορία του Αλέξανδρου και ακολουθούν οι μεγάλοι πόλεμοι των διαδόχων του.
Η Νέα Κωμωδία δεν βωμολοχεί γιατί έχει απαγορευτεί με νόμο κι έτσι γίνεται αναπόφευκτα κοινωνική.
Ο ποιητής με μάτι ξάστερο και κοφτερό αναπαριστάνει την εποχή του με όσο ρεαλισμό επιτρέπουν οι συνθήκες δείχνοντας κατανόηση και επιείκεια για τα ανθρώπινα.
Ο μικροαστικός κόσμος της παρηκμασμένης Αθήνας ζει και κινείται στις κωμωδίες του. Πρόκειται για ανθρώπους που δεν λειτουργούν σαν πολίτες, – η ιδιότητα αυτή έχει πεθάνει μαζί με τους δημοκρατικούς θεσμούς- αλλά σαν νοικοκυραίοι που ενδιαφέρονται και βασανίζονται με τις καθημερινές δυσκολίες της ζωής και αδιαφορούν για τα σημαντικά γεγονότα της εποχής τους.

Η «Σαμία» είναι ένα από τα τέσσερα σωζόμενα σχεδόν σε ακέραιη μορφή έργα του Μένανδρου. Ο εύπορος Αθηναίος Δημέας ζει με την παλλακίδα του Χρυσίδα που είναι Σαμιώτισα και το θετό γιο του Μοσχίωνα. Γείτονας και φίλος του ο φτωχός Νικήρατος που έχει μια κόρη την Πλαγγόνα. Όταν αρχίζει το έργο ο Δημέας λείπει σε ταξίδι στο Πόντο. Στο μεταξύ έχουν συμβεί ορισμένα γεγονότα. Ο έρωτας των δυο νέων αν και κρυφός έχει σαν αποτέλεσμα τη γέννηση ενός μωρού.
Ένα μωρό όμως γεννάει ταυτόχρονα και η Χρυσίδα που πατέρας του είναι ο Δημέας. Το μωρό όμως πεθαίνει στη γέννα και ο Μοσχίωνας δίνει στη Χρυσίδα να αναθρέψει το δικό του μωρό που απέκτησε με την Πλαγγόνα κι έτσι το σκάνδαλο προσωρινά σκεπάζεται .Όταν γυρίζει από το ταξίδι ο Δημέας με το Νικήρατο ανακαλύπτει ότι το μωρό που έχει η
Χρυσίδα δεν είναι δικό του αλλά του γιου του Μοσχίωνα. Οργισμένος τότε διώχνει τη Χρυσίδα από το σπίτι του. Ο νέος προσπαθεί να εξηγήσει στον πατέρα του τι έχει συμβεί αλλά του κάκου. Ο Νικήρατος πάλι που στην αρχή κοροϊδεύει τον Δημέα για το πάθημά του και βρίζει τον Μοσχίωνα για την πράξη του ανακαλύπτει ότι το μωρό είναι της κόρης του Πλαγγόνας και του Μοσχίωνα. Ετσι το μπέρδεμα αρχίζει να ξετυλίγεται και όλα τελειώνουν με το γάμο των δυο νέων.

ΣΑΜΙΑ ΤΟΥ ΜΕΝΑΝΔΡΟΥ

Καθημερινοί άνθρωποι σε καθημερινές στιγμές, αλλοτριωμένοι από τη ρουτίνα και την αδιαφορία (Κοροβέσης, Σκούρτης, Χρυσούλης).  Ανθρωποι καταθλιπτικοί, «φευγάτοι», που αποσύρονται οικειοθελώς ή βρίσκονται ήδη στο κοινωνικό περιθώριο (Βέργου, Χρυσούλης).

Οι «επιτυχημένοι» και οι «αποτυχημένοι» των ημερών μας (Βογιατζόγλου, Σκούρτης, πιο υπαινικτικά Κοροβέσης). Οι σημερινοί σύζυγοι (Μουρσελάς), τα σημερινά παιδιά και οι γονείς τους (Παπαχρήστος). Ο ανασφαλής Ελληνας του 21ου αιώνα  ο υποχόνδριος, που παρακολουθεί την αρρώστια και τον θάνατο των άλλων και νομίζει ότι θα καταφέρει να τον αποφύγει (Κεχαΐδης). Οι άντρες επιβήτορες και οι γυναίκες, αιώνιο αντικείμενο του πόθου, ακόμη και τον 21ο αιώνα (Μουρσελάς, Σκούρτης, Κοροβέσης).

Οκτώ έλληνες συγγραφείς ανταποκρίθηκαν στην πρόταση του Θεάτρου των Καιρών και έγραψαν δεκατρία στιγμιότυπα θεατρικής δράσης. Μια πρόταση – πείραμα αφού, όπως σημειώνει ο κριτικός Κώστας Γεωργουσόπουλος στο πρόγραμμα της παράστασης, «ταστιγμιότυπα ως τώρα τα γνωρίζαμε ως σκετς στην επιθεώρηση. Εκεί όμως η θέση του νούμερου μέσα στην τυπική δομή της επιθεώρησης, ο αυτοσχεδιαστικός οίστρος τωνμεγάλων μαστόρων και, κυρίως, η συνοδός μουσική αλλά και η χωρίς κεντρικό στόχοπολυσυλλεκτική λογική της θεματικής δεν επέτρεπαν στους συγγραφείς να καλλιεργήσουνένα αυτόνομο θεατρικό είδος που ευδοκίμησε πολύ στο εξωτερικό».

Πυρήνας κοινός στα στιγμιότυπα του Θεάτρου των Καιρών η καθημερινή μας τρέλα. «Η μορφή των στερεοτύπων», λέει χαρακτηριστικά η σκηνοθέτις της παράστασης «Εντός σχεδίου(;)» Ερση Βασιλικιώτη, «ταιριάζει στον ρυθμό της εποχής και επιπλέον μπορεί να δώσει το έναυσμα για να γραφτούν σύγχρονα κείμενα. Κάθε στιγμιότυπο, βέβαια, έπρεπενα κρατήσει τον χαρακτήρα του, τον ρυθμό του, τη σωστή ερμηνεία του ύφους του συγγραφέα του. Και συγχρόνως να ενταχθεί στον ρυθμό ενός συνόλου, που με τη γρήγορη εναλλαγή στη σύνθεση και στις καταστάσεις να δίνει την αγχωτική εικόνα της ζωής του σημερινού Ελληνα, που ήταν και το ζητούμενο ως γενικό θέμα. Σαν να είχαμε δηλαδή κομμάτια μικρά από ένα σπασμένο καθρέφτη, τα οποία από τη στιγμή που τα κολλήσαμε μας έδωσαν μία ενιαία εικόνα».

Εγχείρημα πολυσύνθετο, το οποίο δημιούργησε απαιτήσεις αυξημένες σε όλους τους συντελεστές της παράστασης. «Η δυσκολία του στιγμιότυπου βρίσκεται στην ένταση τουθέματος, στη συμπύκνωση της ιστορίας των ηρώων που φθάνει μέχρι τον συμβολισμό καιστην οικονομία μέχρι τσιγκουνιάς στην αφήγηση» συνεχίζει η σκηνοθέτρια. «Δυσκολίες όμως αντιμετωπίζει και ο ηθοποιός, αφού ο ήρωας που καλείται να ερμηνεύσει δεν έχει ιστορία ούτε ψυχολογικές μεταπτώσεις, χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει ότι στερείται συγκεκριμένης υπόστασης. Απλώς, έχει χαρακτηριστικά γενικότερα, γιατί τα θέματα που θίγονται αφορούν ομάδες ανθρώπων. Μπορούν να συμβούν στον καθένα μας».

Το στίγμα της παράστασης δίνεται από τη γλώσσα, «γλώσσα αργκό, ποιητική, άμεσης ρήξης με την πραγματικότητα, γλώσσα σύγκρουσης, πειθούς…» όπως σημειώνει στο πρόγραμμα η φιλόλογος Ελένη Γκίνη για να συνεχίσει: «Το παιχνίδι των εντάσεων ίσως έγκειται περισσότερο στο επίπεδο των παραγλωσσικών σημείων των κειμένων. Στην εύστοχη παρέμβαση των παύσεων, των υποτιθέμενων νύξεων, των βλεμμάτων ακόμη καιτων σκηνικών οδηγιών».

Στον πολυσύνθετο χαρακτήρα αυτής της πρότασης έπρεπε να ανταποκριθεί βέβαια και η σκηνογραφία. «Για την ένταξη των στιγμιότυπων σε ένα σύνολο», υπογραμμίζει η σκηνοθέτις, «καθοριστικός ήταν και ο ρόλος που έπαιξε η σκηνογραφική δουλειά. Συγκεκριμένα, η “Ομάδα σκηνογράφων του Θεάτρου των Καιρών” πρότεινε ένα μηρεαλιστικό σκηνικό που ενέχει εν τούτοις τη δυνατότητα να μετατρέπεται κάθε φορά σεγραφείο, σπίτι, κρεβατοκάμαρα…». Τα πάντα άλλωστε, όπως σημειώνει η Ελένη Γκίνη,«δρουν επί σκηνής. Αυτά που δηλώνονται και αυτά που υποδηλώνονται. Τα πρόσωπα και οισκιές τους, οι φωνές και οι ψίθυροι, οι απόντες ήρωες και οι παρόντες δράστες, τααντικείμενα - φετίχ, τα στοιχεία της φύσης - σύμβολα… Ο σκηνικός χώρος έχει τη μαγικήδύναμη να ενεργοποιήσει την οπτική ιδιόλεκτο προσδίδοντάς της τη βαρύτητα του Λόγου, τη σημασιολογική φόρτιση της εικόνας».

Αλλά και η μουσική εμπνέεται από τους ήχους της πόλης. «Εντείνει θα έλεγα», τονίζει χαρακτηριστικά η σκηνοθέτρια, «την αίσθηση του άγχους και της βιασύνης με φόντο την πορεία των ηρώων προς την “τρέλα”».

Σε αυτή την «τρελα» την καθημερινή μάς ανάγει άλλωστε και ο τίτλος της παράστασης. «Την ονομάσαμε “Εντός σχεδίου” ακριβώς για να δηλώσουμε πως είμαστε όλοι μέσα σε ένα σχέδιο, μόνο που ακόμη δεν είμαστε σίγουροι σε ποιο βαθμό το καθορίζουμε εμείς και σε ποιο το φτιάχνουν οι άλλοι για μας». Ανεξάρτητα πάντως από το αποτέλεσμα του πειράματος αυτού, η Ερση Βασιλικιώτη προσπάθησε να κάνει «ένα άνοιγμα σε μια συλλογική θεατρική δουλειά, μια πρόταση ανακίνησης των “υδάτων”. Το ζητούμενο είναι να κάνουμε κάθε φορά ένα βήμα μπροστά γιατί ποιος ξέρει; το επόμενο ίσως να είναι καλύτερο».

Το «Εντός σχεδίου (;)» παρουσιάζεται στο Θέατρο των Καιρών σε σκηνοθεσία Ερσης Βασιλικιώτη. Μουσική: Μπάμπης Κουρτάρας και Αλέξης Ζαμπάρας, σκηνικά: Κέλλυ Βρεττού, Γιάννης Λεκκός, Γιάννης Πετρής. Παίζουν: Βασίλης Βλάχος, Νίκος Καλογερόπουλος, Γιάννης Κυριακίδης, Σοφία Παυλίδου, Θοδωρής Προκοπίου, Κίμωνας Ρηγόπουλος, Αφροδίτη Τζοβάνη και Αλίνα Φωτέτσου.